TIJD WINNEN DOOR TIJD TE NEMEN


Ik heb altijd haast! Gejaagd en vol ongeduld race ik door het leven. Ik ben me er o zo bewust van, betrap mezelf continu op mijn gevlieg en getier, maar wat is het moeilijk om dit hardnekkige, diepgewortelde gedrag te veranderen...

Je kunt je dus misschien enigszins voorstellen hoe ik er op dit moment bij zit. Het is bijna 1 april, de datum dat ik Pijnlike coaching & training officieel de ether in slinger. Van wie dat moet? Euh...van mezelf. Als je een eigen bedrijf wilt starten, moet je toch een keer beginnen niet waar? En daar is in mijn geval, je raadt het al, haast bij geboden! Want stel je voor dat mijn uitkering straks stopt en ik niet meteen weer op mijn oude salarisniveau zit. En stel je voor dat ik dan een tijdje financieel afhankelijk ben van mijn vriend. En stel je voor dat ik dan even niet zo veel kan shoppen, reizen en studeren. Stel je eens voor wat er dan allemaal zou kunnen gebeuren....

Niets. Helemaal niets.

Nou ja, natuurlijk wel iets. Ik stel me zo voor dat ik er niet volgens de laatste mode bij loop. En dat ik het misschien wel een half jaar zonder weekendjes weg moet doen. Maar vergaat de wereld dan....?

IN HET ROOD Het ergste dat er kan gebeuren, gebeurt nu eigenlijk al: ik ga over mijn grenzen heen. Mijn energievoorraad raakt uitgeput en mijn lichaam begint aan alle kanten te protesteren. Het ging zo ontzettend goed en toch weet ik het weer voor elkaar te krijgen. Ik ga volledig in het rood. Niet financieel, waar ik zo bang voor was. Fysiek en emotioneel. Ik ben moe en alles doet zeer: mijn rug, schouders, nek en armen, ze laten me allemaal in de steek.

TEGENOVERSTELDE BEREIKT

En dat is dus wat er gebeurt wanneer je haast hebt. Bij mij althans wel, en zeg me alsjeblieft dat je het herkent! Wat er gebeurt is dat ik het tegenovergestelde bereik van wat ik wil. Mijn to-do-lijstje dat ik wel even snel zou wegpoetsen, ligt nu al een aantal dagen stilletjes in een hoekje. Het hoognodige pers ik er uit, maar verder kan en doe ik even zo min mogelijk.

De wijze les die ik hier uit trek? Ik wist het natuurlijk allang: de boog kan niet altijd gespannen staan. Een mens is niet gemaakt om alleen maar in de vijfde versnelling te staan. Terugschakelen en regelmatig even parkeren en aan de kant gaan staan, het is zo ontzettend belangrijk. En dat is dus wat ik nu, weliswaar wat aan de late kant, doe: motor uit, de raampjes open en even lekker de wind er doorheen laten waaien!

Wat denk jij? Zou het de laatste keer zijn dat ik er in trap? Hoe vaak gebeurt het jou dat je toch nog met je neus tegen de lamp loopt?

ZOEK OP CATEGORIEEN
VOLG MIJ
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon
ZOEK OP TAGS

 BLOG 

ARCHIEF
EERDERE BLOG POSTS